‪มันกระซิบกับสิ่งของของเขา ‪เกี่ยวกับตัวเขาซึ่งเขาไม่รู้
‪สิ่งของที่เขานึกภาพไม่ออก...
‪และเสียงกระซิบได้พิสูจน์ ‪ว่ามันตรึงใจจนมิอาจต้านได้
‪มันดังกึกก้องอยู่ในตัวเขา ‪เพราะตัวของเขากลวงเป็นโพรง
‪(โจเซฟ คอนราด - หฤทัยแห่งอันธการ)
‪(NETFLIX และ ‪ANNAPURNA PICTURES ขอเสนอ)
‪พร้อมไหม
‪ไม่มีทางหรอก
‪- ไร้สาระมาก ‪- ใช่
‪- น่าทึ่งจริงๆ ‪- ต้องล้อกันเล่นแน่ๆ
‪- จ่ายมา ที่รัก ‪- ได้
‪ให้ห้าเหรียญนะ
‪ไม่รู้ว่าเธอทำได้ไงจริงๆ
‪ฉันแค่โชคดีน่ะ
‪ขอบคุณที่บริจาคเงินสำหรับยัดตำรวจ
‪เช็ดเข้
‪พวก ร้านนี้น่าขยะแขยงมาก
‪อย่าพังบาร์นะ ก็แค่แมลง
‪- เธอควรจ้างบริษัทกำจัดแมลงมานะ ‪- มันเกินหน้าที่ฉันน่ะ
‪พระเจ้า
‪เธอโคตรทุเรศเลย
‪มีคนบอกว่าถ้าเห็นไอ้นี่ตัวนึง ‪แปลว่ามีอีกเป็นพันตัวในกำแพง
‪- เงียบไปเลย เจฟฟรีย์ ‪- ใช่ เงียบไปเลย เจฟฟรีย์
‪ทำไมคุณไม่ทำล่ะ
‪ทำไมให้ผมเงียบน่ะ
‪ไม่ต้องเกรงใจฉันนะ
‪ขยะมาแล้ว
‪เป็นไงบ้าง เอริค
‪- มันส์มาก ‪- ก็ว่างั้นแหละ
‪เดี๋ยวฉันลงมา
‪ถ้าถอดเสื้อออก นายได้ดื่มฟรี
‪- ไม่ ‪- บอกเฉยๆ นะ
‪- เอางั้นเหรอ ‪- เป็นนโยบายของฉัน
‪ถ้าแก้ผ้า ดื่มฟรีทั้งคืน
‪- ใช่ไหม แมรี่ ‪- โคตรใช่เลย
‪ฉันไม่ได้ออกกฎนะ
‪เอามาช็อตนึง
‪- จัดมา ‪- ต้องอย่างนี้สิ
‪เธออาจได้เห็นอะไรบางอย่างก่อนฟ้าสาง
‪อย่ามาอำกันเลย
‪- จะไปไหนคะ ‪- ไปห้องน้ำน่ะ ที่รัก
‪เขาดูเป็นเด็กดีนะ
‪เขาเป็นเด็กดี
‪อยากรู้ว่าคนนี้จะคบนานแค่ไหน
‪ล้อเล่นน่า ไม่เอาน่า นี่...
‪ขอให้พวกเธออยู่ด้วยกันชื่นมื่นตลอดกาล
‪ดื่ม
‪ไม่ ฉันจะรอแฟนฉันก่อน
‪เธอแพ้แล้ว
‪คุณผู้หญิง
‪- เอ็งเป็นใครวะ ‪- เอริค
‪เฮ้ย เอริค
‪เขามากับฉัน
‪น่ั่นเจฟฟรีย์ พวก นายจำเขาได้น่ะ
‪อ๋อ
‪เออ ใช่
‪- เป็นไงบ้าง ไอ้น้อง ‪- สบายดี
‪ขอบคุณ
‪เยี่ยม
‪ได้แต้มเต็มๆ
‪ฉันมาแล้ว
‪เกือบแล้วเชียว
‪ถ้านายทำเก้าอี้หักอีกตัว ‪โรซีคงให้นายยืนเวลามาที่นี่แน่ๆ
‪คืนนี้หนักเหรอ
‪- เพิ่งเริ่มน่ะ ‪- เหรอ
‪- เหมือนเดิมไหม ‪- เหมือนเดิม
‪จัดให้
‪รู้อะไรไหม
‪นายไปซื้ออะไรดื่มซะ
‪โคตรป๋า
‪และดื่มเผื่อคู่รักหัวก้าวหน้าคู่นั้น ‪ที่กำลังด๊วบกันด้วย
‪นายคือลูกผู้ชายตัวจริง เอริค
‪ไม่เป็นไร ไม่ต้องก็ได้
‪ฉันรู้ว่าไม่ต้องก็ได้
‪- แต่อยากให้ ‪- ขอบคุณเอริค เราซาบซึ้งใจมาก
‪ขอบคุณ
‪ยินดี
‪เสื้อตัวนั้นควรถอดออกไปได้แล้วนะ
‪แด่เอริค
‪ดื่ม
‪ไม่เอาน่า เอริค
‪ทุกคนอายุ 21 รึเปล่า
‪ครับ
‪แล้วคนอื่นล่ะ
‪เหมือนกัน
‪ให้ตามพวกเขามาไหม
‪ไม่ต้อง
‪ช่างเหอะ นายโอเค รับอะไรดี
‪เอาแค่เบียร์ สี่ที่ครับ
‪แค่เบียร์เหรอ
‪ได้เลย
‪เป็นแบบฝาเกลียว พวกนายน่าจะเปิดได้นะ
‪ได้ครับ พวกเราเปิดได้
‪รู้ใช่ไหมว่าเด็กพวกนั้นอายุไม่ถึง
‪ช่างเถอะ พวกเขาไม่มีพิษภัย ‪ปล่อยให้สนุกไป
‪จัดมาอีกที่ซิ
‪ได้เลย โทษที
‪บ้าเอ๊ย
‪สาบานได้ คืนนี้ในบาร์ ‪มีแมลงมากกว่าคนซะอีก
‪โคตรอยากอ้วกเลย ‪แมลงอยู่บนขวดวิสกี้เลย
‪- ขอบใจ ‪- จัดไป
‪อยู่นี่เอง
‪เป็นไงบ้าง พวก
‪- สบายดี นายล่ะ ‪- ดี
‪มากอดทีซิ ‪สนุกกับอิสรภาพวันสุดท้ายแล้วใช่ไหม
‪- แน่นอน ‪- ดี
‪พวก ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มก็บอกนะ
‪ตอนนี้โอเคอยู่ พวก
‪- ไปแทงพูลกัน ‪- พูล
‪- ไง แมรี่ ‪- อยากเล่นเหรอ
‪เขาดื่มฉลองไม่หยุดมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ
‪เขาจะกลับไซต์ขุดเจาะน้ำมันวันจันทร์ ‪ฉันว่าเราปลอดภัย
‪ไปตายซะ เอริค
‪นี่ แมรี่
‪แมรี่ ไม่เอาน่า พวกเขาแค่ล้อเล่น
‪ฉันไม่สนแกหรอก ไอ้งั่ง
‪คุณจะไปไหน ที่รัก
‪- คุณกำลังทำผมใจสลายนะ ‪- นี่ พวก
‪ใจเย็นก่อนนะ
‪- ครอบครัวเดียวกันน่ะ ‪- ขอโทษครับ แม่
‪ไอ้สัตว์นรก
‪เฮ้ย ฉันเพิ่งพูดว่าไง
‪แหม...
‪คุณมันหัวขวด เอริค
‪ด่าตามสบาย ที่รัก
‪- เกิดอะไรขึ้นกับแม่รี่ ‪- เขาดันไม้คิวใส่หน้าเธอ
‪เราควรไปจากที่นี่กันรึเปล่า แบบว่า...
‪ไปไหม
‪โทษนะ จัดเครื่องดื่มให้เขาทีได้ไหม
‪ได้ ได้เลย
‪ไม่ ผมไม่อยาก... ผมไม่...
‪ผมมีเส้นตาย ผมต้องทำงาน ผมเหนื่อย
‪ไม่ ผมมีเส้นตาย เพราะงั้น...
‪ทำไมนายไม่เมาและเขียนงานแบบเมาๆ ซะ
‪ฉันทำแบบนั้น
‪ฟังดูไม่เหมือนคำแนะนำที่ดีเท่าไหร่
‪ทำให้ฉันผ่านวิทยาลัยมาได้นะ
‪ก็นั่นมันวิทยาลัยไง
‪เขาเรียนที่ทูเลนนะ
‪- จริงเหรอ ผมก็จบที่นั่น ‪- เหรอ
‪ฉันว่าฉันเรียนที่นั่นก่อนนายนิดหน่อย ไอ้น้อง
‪- คุณจบปีไหน ‪- ปีที่ฉันลาออก
‪แล้วไงวะ ไอ้ลูกหมา
‪เอริค หยุดนะ
‪เอริค
‪ไปตายซะ ไอ้เวรตะไล
‪เอริค ไม่เอาน่า พวก
‪ใครก็ได้เอาขวดออกจากมือหมอนั่นที
‪วิล แจ้งตำรวจ
‪ไอ้เวรตะไล
‪มีคนตีกัน จะมีคนบาดเจ็บครับ
‪จะแทงฉันเหรอ
‪เจฟฟรีย์ หยุดนะ เจฟฟรีย์ หยุด
‪ฉิบหาย
‪- เช็ดเข้ ‪- เจฟฟรีย์ หยุด
‪โอเค พอแล้ว
‪พอแล้ว
‪- หยุดอัดเขาได้แล้ว ‪- ทำไม คุณเรียกตำรวจเหรอ
‪ใช่
‪- ไปกันเถอะ ‪- ไปกันเถอะ
‪เขาแพ้นายแล้ว เขาแพ้นาย
‪เพื่อน เป็นบ้าอะไร ‪เป็นบ้าอะไรวะ เพื่อน
‪นายต้องไปโรงพยาบาลนะ
‪- นายเรียกตำรวจเหรอ ‪- ใช่ ฉันเรียก
‪- น่าเรียกรถพยาบาลด้วย ‪- ปอดแหกชะมัด
‪เพื่อน นายมี...
‪ไปกันเถอะ
‪เลิกสำออยสักทีเถอะ พวก
‪- ไปกันเถอะ ‪- นายไม่เป็นไรหรอก
‪นี่ พวก
‪ไหวไหม
‪ไปให้พ้นเหอะ
‪เอางั้นเหรอ
‪นายจะไม่บอกตำรวจใช่ไหม ‪เมื่อพวกเขามาถึง
‪คว้าขวดมาตีกัน โคตรใจตุ๊ดเลย
‪เมื่อกี้อะไร
‪เธอไม่ได้อึด เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก
‪เขาอาจฆ่าหมอนั่นได้...
‪- งั้นผมควรทำไงเหรอ ‪- เออ โอเค
‪- นายทำดีแล้ว ไอ้หนู ‪- บ้าเอ๊ย
‪นายทำดีแล้ว
‪บ้าเอ๊ย
‪อาจเป็นของเด็กพวกนั้น
‪ฉิบหาย พวกเขาถ่ายทุกอย่างไว้หมดเลย
‪ไอ้พวกเวรมิลเลเนียล
‪มีใครอยากดื่มอะไรไหม
‪ไง ที่รัก
‪ทายสิว่าใครกลับบ้าน
‪อยากตื่นไหม
‪ไม่
‪หืม
‪ไม่
‪(การ์เร็ตต์) ‪(ฉันคิดว่ามีบางอย่างอยู่กับฉัน)
‪(เราไม่ควรยุ่งกับหนังสือพวกนั้น ‪ฉันกลัว)
‪(ของนั่นมาจากอุโมงค์รึเปล่า)
‪(ลากตามรูปแบบเพื่อปลดล็อก)
‪(พวกนายลืมมือถือเครื่องนี้ไว้ที่ร้านโรซี่ส์)
‪(ช่วยด้วย!)
‪(ฉันเป็นบาร์เทนเดอร์)
‪(ทีนี้ก็เลิกป่วนได้แล้ว)
‪อรุณสวัสดิ์ คนสวย
‪นี่...
‪คุณจะทำให้ฉันทอดไข่ไหม้นะ
‪นั่นมือถือใครเหรอ
‪เด็กผู้หญิงคนนึง ลืมไว้ที่บาร์น่ะ
‪คุณเลยเอากลับบ้านเหรอ
‪แค่หยิบขึ้นมา...
‪แล้วลืมทิ้งไว้ที่นั่น
‪เมื่อคืนที่บาร์มีเรื่องตีกันนิดหน่อย
‪เจ๋ง
‪ขอบคุณ
‪รายงานคุณเป็นไงบ้าง
‪ใกล้เสร็จแล้ว
‪ฉันต้องอ่านทวนอีกรอบ ‪และอาจต้องแก้ช่วงจบอีกที
‪ส่งให้สตีฟและหวังว่าเขาจะชอบ
‪ผมว่าเขาชอบแน่
‪เขาควรจะชอบ มันคือหนึ่งในสี่ของคะแนนฉัน
‪อืม
‪วันนี้คุณทำอะไร
‪ไม่รู้
‪ไม่มีแผนอะไร
‪อาจจะแวะไปดูเอริคสักหน่อย
‪ทำไมคะ
‪เขาคือคนที่มีเรื่องเมื่อคืน
‪นึกว่าคุณบอกว่าเด็กผู้หญิงซะอีก
‪ไม่ มีเด็กวิทยาลัยกลุ่มนึง ‪แต่พอเริ่มมีเรื่อง
‪พวกเขาก็กลัวและเผ่นไป
‪เอริคโดนแทงหนักเลย ‪โหดมาก
‪น่าตกใจนะคะ
‪ผมควรแวะไปเยี่ยมเขา
‪จะทำอะไรน่ะ
‪จะหาว่านี่มือถือใคร
‪ทำไม ฉันไม่ควรดูเหรอ
‪ฉันจะเห็นอะไรที่ไม่อยากเห็นเหรอ
‪เปล่า
‪ทำไมถึงถาม
‪ไม่รู้สิ
‪คุณรู้วิธีปลดล็อกได้ยังไง
‪จากรอยด่างบนหน้าจอ
‪- ผมไม่ได้โกหกเรื่องมือถือน่ะ แคร์รี ‪- โอเค
‪ฉันเชื่อคุณ
‪แม่เจ้า!
‪อะไร
‪มีอะไร
‪เมื่อคืนคุณคุยกับใคร
‪หมายความว่าไง
‪คุณส่งข้อความหาใครคนนึง
‪มันคืออะไร วิล
‪แม่เจ้า
‪อย่าไปยุ่งกับมันเลย
‪เอาไปให้ตำรวจเถอะ เมื่อคืนมีคนบาดเจ็บนะ
‪ผมว่าอาจมีคนยุ่งกับผมมากกว่า
‪ฟังนะ มัน...
‪วันนี้วันพุธ ดูเวนจะแวะเข้าไปหลังเลิกกะ ‪ผมจะเอาให้เขาแล้วกัน
‪แล้วถ้าเด็กคนนั้นแวะมาเอาคืนก่อนล่ะ
‪บอกว่าไม่อยู่ที่ผม
‪ปล่อยให้ตำรวจจัดการไป
‪โอเค
‪อย่าให้หน้าสวยๆ ของคุณต้องกังวลเรื่องนี้เลย
‪ปล่อยให้ผู้ชายของคุณจัดการเถอะ
‪คุณจะทำให้ฉันสาย
‪- ใช่ ‪- ฉันต้องไปแล้ว
‪- ไม่ ‪- วิล...
‪คุณตัวเหม็นมาก
‪ให้ตายสิ
‪เขาจะเข้ามาแค่คืนนั้น
‪ฉันเลยบอกว่าเราน่าจะกินมื้อค่ำกับเขา
‪- กินมื้อค่ำกับลุงที่เลิกเหล้าแล้วของคุณเหรอ ‪- มีปัญหาตรงไหน
‪เขาจะได้ตำหนิผมตลอดเวลาน่ะสิ
‪อะไรนะ
‪- เข้! ‪- พระเจ้า วิล
‪ดูคนพวกนี้สิ
‪มาที่นี่เพื่อการศึกษาที่สูงขึ้น ‪แต่ดันข้ามถนนไม่เป็น
‪ไอ้งั่งแบบนั้นจะเจออะไรรู้ไหม
‪- บอกมาเลย ‪- พวกเขาจะต้องอยู่ที่นี่สี่ปี
‪สี่ปีเพื่อกลายเป็นนักโทษทางเศรษฐกิจ
‪เขาควรไปทำงานที่โรซี่ส์ซะให้สิ้นเรื่อง
‪ทำงานจริงๆ
‪ผมว่าเขาไม่เหมาะกับโรซี่ส์หรอก
‪ไม่ เขาควรอยู่ที่นี่
‪และเรียนหนังสือจากคนกากๆ แบบนั้น
‪ไง สตีฟ
‪ฉันไปเรียนหนังสือจากคนกากๆ ก่อนนะ
‪- จ้ะ ‪- แล้วเจอกันค่ะ
‪รักคุณนะ
‪ขอโทษที่สายค่ะ
‪เป็นไงบ้าง
‪เฮ้ ว่าไง
‪- มาดื่มเบียร์กับฉันหน่อยสิ ‪- ที่รัก คุยกับใครอยู่น่ะ
‪ให้ตายสิ นี่มันกี่โมง
‪ประมาณสิบโมงเช้า ยังไม่ตื่นอีกเหรอ
‪ใช่ ฉันเพิ่งนอนตอนฟ้าสว่าง
‪วางโทรศัพท์เถอะ ที่รัก
‪เธอจะมาดื่มเบียร์กับฉันไหม ‪ฉันจะแวะเข้าไปโรซี่ส์
‪ไม่ ไอ้บ้า ฉันไม่ไปหรอก ‪ฉันจะกลับไปนอนต่อ
‪กลายเป็นคนหน่อมแน้มตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
‪ไม่จริงสักนิด เธอก็รู้
‪ดื่มเผื่อฉันด้วย ‪เจอกันคืนนี้ โอเคไหม
‪ได้
‪- บาย ‪- บาย
‪(โรซี่ส์)
‪อะไรวะ
‪เป็นไงบ้าง โรซี่
‪มึน เมา มันส์ เลือกเอา
‪มีใครมาถามหามือถือบ้างไหม
‪ไม่ เก็บของได้เหรอ
‪ใช่
‪ได้ข่าวแล้วว่าเมื่อคืน ‪เกิดอะไรกับเอริค
‪อ๋อ ใช่
‪เธอควรหยุดเสิร์ฟเวลาเขาเมาเละแล้ว
‪เขาเมาเละตลอดเวลาอยู่บ้าน
‪โอเค
‪ฉันทิ้งบาร์ไปตอนนี้ไม่ได้ ‪เธอไปดูเขาทีได้ไหม
‪เช็ดเข้ เอริค
‪มีอะไร
‪นายต้องไปโรงพยาบาล ‪ฉันจะเรียกรถพยาบาลให้
‪- ไม่ ‪- ไม่ห่านอะไร เพื่อน หน้านาย...
‪หน้านายโคตรเละ
‪ฉันเห็นเข้าไปถึงในปากนายแล้ว
‪มันแค่บวม ก็แค่นั้น
‪ไม่รู้ว่ะ เพื่อน
‪ฉันให้เพื่อนฉันมาเย็บแผลให้ได้
‪เพื่อนนายเนี่ยนะ
‪ไม่เอาน่า เอริค ‪นายไม่ได้อยู่ในอัฟกานิสถานนะ
‪ไปโรงพยาบาลไม่ได้
‪พวกเขาจะถามเยอะ
‪เช่นอะไร คุณอยากกินอาหาร ‪โดยไม่ร่วงออกจากหน้าคุณไหมเหรอ
‪อะไร
‪ไม่มีอะไร
‪ฝากขอบใจเพื่อนนายด้วย
‪เพื่อนไหน
‪คนที่เย่อแฟนนาย
‪เธอไม่ใช่แฟนฉัน พวก
‪ก็ได้
‪ฉันแค่แวะมาดูนาย นายพักเถอะ
‪เฮ้ย อย่าไป
‪ฝันร้ายว่ะ
‪ได้ เพื่อน
‪ฉันจะอยู่ต่ออีกหน่อย
‪เพื่อน มีเบียร์อีกไหม
‪อืม
‪ขอบใจ
‪ยี่สิบสองเหรียญห้าสิบ
‪อ้อ เดี๋ยว
‪อย่าลืมซื้อของน่ารักๆ ไปฝากแฟนล่ะ
‪เขาต้องชอบแน่
‪เขาใส่เสื้อรัดรูปแล้วดูดีมาก ดูดีจริงๆ
‪คนต่อไป
‪นึกว่าเธอบอกว่าไม่อยากดื่มเบียร์ซะอีก
‪ฉันว่าฉันหมายถึง ‪ไม่อยากดื่มเบียร์เป็นอาหารเช้านะ
‪หวัดดี วิล
‪หวัดดี เจฟฟรีย์
‪โปรเจกต์น้อยๆ ของนายเสร็จไหม
‪เรียบร้อย
‪ส่งไปเมื่อเช้า
‪ตอนนี้ชิลๆ แล้ว
‪เหมือนได้รางวัลความเพียรเลยสิงั้น
‪- ได้ข่าวเอริคบ้างไหม ‪- ได้สิ ฉันแวะไปหาเขามาเมื่อเช้า
‪หน้าเขาแหกเหวอะหวะเลย
‪เขาไม่ยอมไปโรงพยาบาล ‪เพราะเขานึกว่าตัวเองเป็นแรมโบ้
‪อยากนั่งกินกับเราไหม
‪ไม่ล่ะ
‪ไม่ ฉันต้องไปแล้ว
‪มีเรื่องต้องทำเพียบ ‪แค่มาซื้อของกลับบ้าน
‪เจอกันนะ
‪สวัสดีครับ
‪แคร์รี
‪มอเตอร์เรล ขึ้นบันไดซะ!
‪(เจสัน) ‪(หวัดดี บาร์เทนเดอร์)
‪(เพื่อนนายที่หน้าแหกเป็นไงบ้าง)
‪ไปให้พ้น
‪(ไม่สนุกเลยนะ)
‪(เห็นรูปเจ๋งๆ รึยัง ‪บางทีเขาอาจเป็นหนึ่งในนั้นได้)
‪เจ๋งว่ะ พวก
‪ให้ตายสิ ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ...
‪เฮ้ย เลิกไร้สาระได้แล้ว
‪เงียบเลย
‪- เธอว่าพวกเราทำถูกไหม ‪- ฉันไม่รู้
‪เราทำเหมือนที่บอกไว้ในหนังสือเป๊ะเลย
‪แม่เจ้า ดูแมลงสาบสิ
‪วิล
‪กลับมาเมื่อไหร่
‪เดี๋ยวนี้แหละ
‪คุณดูอะไรอยู่
‪เปล่า
‪นึกว่าคุณจะเอาไปให้ตำรวจซะอีก
‪ใช่
‪จะเอาไปวันนี้
‪เมื่อกี้ดูอะไรอยู่เหรอ
‪นั่นมันมือถือใครกันแน่
‪บอกแล้วว่าของ...
‪เด็กผู้หญิงที่บาร์
‪หนึ่งในผู้หญิงที่บาร์เหรอ
‪ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะยังพูดเรื่องนี้อีก
‪แล้วไง เพื่อนผมต้องเป็นผู้ชายหมดเหรอ
‪เอางั้นเหรอ
‪แล้วสตีฟล่ะ
‪สตีฟทำไม
‪คุณพูดถึงเขาตลอดเวลา
‪เขาเป็นอาจารย์ของฉัน
‪และดูก็รู้ว่าเขาอยากเอาคุณ
‪อยากเช็กมือถือฉันไหมล่ะ
‪อยากเช็กข้อความฉันไหม ‪ดูว่าฉันส่งรูปนมไปให้เขาดูบ้างรึเปล่า
‪เอาสิ ดูเลย
‪ไม่
‪- เอาสิ เช็กเลย ‪- ผมไม่อยากเช็ก
‪ผมไม่อยากเช็กเพราะผมไว้ใจคุณ
‪ฉันก็อยากไว้ใจคุณ
‪แต่คุณทำลับๆ ล่อๆ ‪กับมือถือชะนีที่ไหนก็ไม่รู้
‪และคุณทำตัวเหมือนมีความผิดสุดๆ
‪เอามาให้ฉัน
‪คุณไม่อยากดูหรอก
‪คุณไม่อยากดูหรอก มันน่ากลัวมาก
‪ดูรูปสุดท้ายนะ
‪(การแทนที่ของบาดแผล)
‪นี่... นี่คือการ์เร็ตต์ใช่ไหม
‪นี่คือคนที่คุณคุยด้วยใช่ไหม
‪ผมว่าไม่ใช่
‪รูปพวกนั้นอยู่ในมือถืออยู่แล้ว
‪- โทรหาเขา ‪- ไม่
‪- งั้นฉันจะโทรหาเขา ‪- ไม่ เป็นความคิดที่แย่มาก อย่า
‪ฉันไม่อยากคิดว่ามีใคร
‪กำลังตายแบบนี้
‪และคุณไม่สนใจเขา
‪ผมไม่สนใจเขาเหรอ
‪เขาขอร้องนะ
‪ไร้สาระ
‪ไม่มีใครตายหรอก นี่มัน...
‪เห็นๆ อยู่ว่าเป็นไอ้พวกเนิร์ด
‪ที่บ้าเทคนิคพิเศษ
‪ฮัลโหล
‪การ์เร็ตต์เหรอ
‪อย่า
‪ฉันจะโทรหาตำรวจ
‪อย่า
‪ฟังนะ อย่า
‪ทำอะไรของคุณน่ะ
‪ผมจะเอามันไปให้ดูเวน
‪เขาเป็นเพื่อน เขาจะจริงจังกับมัน
‪จัดการเดี๋ยวนี้เลย
‪วิล จัดการเดี๋ยวนี้เลย
‪(ขอบคุณที่โทรมา คุณได้รับเลือก)
‪(ต้องการมือถือของเราคืน อยู่ข้างหลังคุณ)
‪บ้าเอ๊ย
‪โอ้พระเจ้า
‪คุณคะ เป็นอะไรรึเปล่า
‪เป็นอะไรรึเปล่า ให้โทรหาใครไหม
‪- เขาเป็นอะไรเนี่ย ‪- นั่นใครน่ะ
‪ฉันถ่ายคลิปนายไว้แล้วโว้ย
‪ไม่เห็นมีเลือดนะ
‪- บ้ามาก พวก ‪- ใช่ไหมล่ะ
‪บ้าชะมัด
‪บ้าเอ๊ย
‪อยู่นี่เอง
‪- ไง เพื่อน เป็นไงบ้าง ‪- งั้นๆ แหละ สบายดีไหม
‪วันนี้อากาศดีนะ
‪ร้อนตับแลบ
‪เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ‪ทำไมไม่โทรหาพวกเรา
‪โทรแล้ว กว่าพวกนายจะตอบรับ ‪ตั้งชั่วโมงครึ่ง
‪ไม่ พวก ฉันไม่ได้หมายถึงเขตห้า ‪ฉันหมายถึงพวกเรา
‪ไม่รู้ว่าทำแบบนั้นได้
‪แล้วครั้งล่าสุดที่โรซี่ถูกจับ ‪ข้อหาล่วงละเมิดเยาวชนล่ะ
‪ครั้งล่าสุดใครติดตามที่มีคนบ่นเรื่องเสียง
‪เพื่อนเราทั้งนั้น เราปกป้องที่นี่
‪ใช่ ฉันรู้
‪- ไง วิล ‪- หวัดดี เพื่อน
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ดี เพื่อน
‪เอริคโอเคไหม
‪โอเค เขาโอเค
‪- ฉันไปเยี่ยมเขามาเมื่อเช้า ‪- นั่งสิ
‪แล้ว...
‪คนที่ลงมือทำเป็นใคร
‪ฉันไม่รู้ ไม่เคยเจอเขามาก่อนเลย
‪คิดว่าอาจเป็นเรื่องระหว่างพวกเขา
‪เอางี้นะ ถ้านายเจอเขา โทรหาพวกเรา
‪ฉันอยากคุยกับเขา ‪ดูซิว่าไอ้เวรนี่แน่แค่ไหน
‪ได้ โอเค
‪และเมื่อคืนมีพวกเด็กวิทยาลัยที่บาร์ด้วย
‪และพวกเขาทิ้งมือถือไว้ที่นั่น
‪ฉันเปิดดูเพื่อดูว่าเป็นของใคร
‪และฉันเจอเรื่องที่โคตรบรรลัยในนั้น
‪เช่นอะไรเหรอ
‪มีผู้ชายคนนึงตาย
‪ดูเหมือนจะโดนฆ่า
‪- โดนฆ่าเหรอ ‪- ใช่
‪มือถืออยู่ไหน
‪ฉันทำหาย
‪นายทำหายเหรอ
‪ใช่ ระหว่างมาที่นี่
‪แต่ฉันคิดว่าเป็นเด็กวิทยาลัยพวกนั้นแหละ
‪ฉันว่าพวกเขาเอาไป
‪พวกเขาขับชาร์เจอร์สีดำตามฉันมาตลอด
‪ฉันรู้ว่ามันฟังดูบ้า ‪แต่แฟนฉันก็เห็นรูปเหมือนกัน
‪ฉันพูดความจริงอยู่นะ
‪แล้วนายมีเลขทะเบียนรถชาร์เจอร์สีดำไหม
‪มี
‪ฉันว่ามันขึ้นด้วยเลขหก
‪หก
‪ใช่
‪แค่นี้
‪ใช่
‪โอเค วิล
‪ฟังนะ พวก ถ้านาย...
‪อยากให้การ
‪ก็บอกรายละเอียดเรามาให้หมด ‪แล้วเราจะดูว่าทำอะไรได้บ้าง
‪แน่นอน
‪ฉันไปเอาแบบฟอร์มก่อนนะ
‪เกลียดเวลาคนมายุ่งกับโต๊ะฉันจริงๆ
‪คืนนี้เราจะได้เจอนายไหม
‪เจอ ฉันจะอยู่ที่ร้าน เหมือนเดิมแหละ
‪แรงไปว่ะ ฉันออกแรงมากไป
‪จะออกแรงใส่รูตูดนายพอดี
‪- ไง สาวๆ ‪- เป็นไงบ้าง
‪- หวัดดี ยัยหัวฟู ‪- ไง เพื่อนสาว
‪เป็นไงบ้าง ที่รัก
‪งั้นๆ
‪คืนนี้เงียบนะ
‪ใช่ ในที่สุดเธอก็เป็นของฉันคนเดียว
‪จะว่าไปแล้ว เจฟฟรีย์ล่ะ
‪ลงโทษเขาอยู่
‪หึงโคตรงี่เง่าเลย
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪หึงใคร
‪ไม่ใช่เรื่องของเธอ คุณบาร์เทนเดอร์
‪อืม
‪เดี๋ยว
‪ช็อตเดียวพอ พยายามเพลาๆ อยู่
‪เพราะอะไร
‪เพราะไม่อยากเมา
‪งั้นก็อย่าเมาสิ
‪ทำแบบฉัน เอาแค่กึ่มๆ
‪เหมือนเล่นโต้คลื่น แต่สนุกกว่า
‪ฉันว่าเธอไม่ควรสอนฉันดื่มนะ
‪คืนนี้ฉันอยากดื่ม...
‪และเธออยู่ที่นี่
‪เธอต้องเป็นคนคอยช่วยฉัน
‪มีเรื่องอะไร
‪ไม่มี
‪แต่มีเรื่องในหัวที่ฉันไม่อยากให้อยู่ในหัว
‪ฉันมีโค้กอยู่ในกระเป๋าฉันด้วยล่ะ
‪ถ้าเธออยากเล่นนะ
‪- พยายามพูดกับมันก่อน ‪- โอเค
‪ประมาณว่า "หวัดดี ว่าไง"
‪แบบว่า อะไรก็เอาเหอะ เราช่าง...
‪มันจะน่าทึ่งเป็นพิเศษถ้าเธอรับได้
‪เพราะเธอพลิกเพิ่ม ‪เท่ากับได้คะแนนโปรดปรานเพิ่ม
‪โอเค สบายๆ แบบว่า ‪"เฮ้ ว่าไง เป็นไงบ้าง"
‪ไม่เจอกันนานนะ
‪- แรงไป ‪- ใช่ นางเล่นตัวมาก
‪- ลองใบอื่นสิ ‪- โอเค
‪- ตัวนี้เป็นผู้พิทักษ์ ‪- โอเค
‪น่ารักกว่าเยอะ ลองดู พร้อมนะ
‪ตู้ม
‪- ง่ายขนาดนี้เลย ‪- เหมือนมีกลเม็ด
‪ใช่ เหมือนที่ฉันบอกเธอ
‪ไง โย่
‪ดั๊กกลาส
‪- มาทำอะไรวะ ‪- วิลเลียม...
‪ดูเหมือนอะไรล่ะ ฉันทำงานที่นี่น่ะสิ
‪- นายก็รู้ ไม่เอาน่า ‪- ถึงกะนายแล้วเหรอ
‪- นี่กี่โมงแล้ว ‪- ไม่รู้
‪เมาทั้งคู่สินะ
‪- นายสิเมา ‪- ฉันหล่อเว้ย
‪- นายเมา ‪- โอเค เมาทั้งคู่
‪เขาหล่อ
‪น้อมรับคำชม
‪ฉันยังไม่อยากเข้านอนเลย
‪ไม่อยากเหมือนกัน
‪- อย่าทำแบบนั้น ‪- เดี๋ยวก็รู้
‪นี่คือนิ้วจอมเจ้าเล่ห์
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- เจ้าเล่ห์ เจ้าเล่ห์...
‪ไปฟลายกันเถอะ
‪ซัดไอ้นี่กัน
‪โอเค มาเลย
‪หน้าที่ของนักบินผู้ช่วย
‪บ้าชะมัด
‪ลืมเรื่องลดเหล้าไปได้เลย
‪ฉันว่ายังมีพรุ่งนี้เสมอนะ
‪นั่นแหละประเด็น วิล
‪ฉันจะ 30 อยู่แล้ว ‪และใช้ชีวิตอย่างสูญเปล่า
‪ไม่นะ ฉันว่าเธอไม่ได้ใช้มันสูญเปล่า
‪ฉันว่าเธอใช้มันอย่างเต็มที่
‪ไม่รู้สิ
‪ฟังนะ
‪คืนนี้เธอดื่มเพราะฉันขอให้เธอดื่ม
‪เพราะงั้นนั่นคือข้อยกเว้น
‪เธอดื่มเพราะเห็นใจ
‪เธอเป็นเหมือนนักบุญ
‪ถูกยกย่องให้เป็นนักบุญ
‪ใช่คำนี้ไหม
‪- ใช่ ‪- ยกให้เป็นพระเจ้า ไม่ แบบนั้นเธอคือพระเจ้า
‪เธอคือเทพี ยอมรับตามตรงเถอะ
‪พระเจ้าเป็นนักบุญได้ไหมนะ
‪นี่
‪ถ้าเธออยากระบายอะไร ‪ฉันอยู่ตรงนี้เสมอนะ
‪ได้
‪สวยเป็นบ้าเลย
‪ใช่
‪ไม่มีคนเลย
‪ฉันชอบที่ไม่มีคนเลย
‪พระเจ้า ตัวเธอหอมจัง
‪วิล...
‪- วิล หยุดนะ ‪- อะไร
‪อะไร มีอะไร
‪เธอก็รู้ว่าอะไร
‪อะไร เพราะเจฟฟรีย์เหรอ
‪ก็ใช่น่ะสิ เพราะเจฟฟรีย์ ‪ไม่เอาน่า วิล
‪ใช่ แต่ทำไม
‪ทำไม ฉันไม่เข้าใจเลย
‪ฉันไม่รู้ ให้ตายสิ
‪เพราะแฟนเธอด้วย
‪ใช่ แต่...
‪ไม่ต้องห่วงเรื่องหล่อนหรอก
‪- วิล หยุดนะ ‪- เถอะน่า
‪วิล หยุด
‪- หยุด! ‪- ก็ได้
‪เราควรกลับกันแล้ว
‪หล่อนไม่รักฉันแล้วด้วยซ้ำ รู้ไหม
‪เสียใจด้วยถ้าหล่อนไม่ได้รักเธอแล้ว
‪จริงๆ นะ ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
‪(แคร์รี)
‪นี่ ขอโทษที่กลับดึก
‪ผมกำลังกลับ จะไปถึงใน...
‪(ขาดการเชื่อมต่อ ‪(แคร์รี - ข้อความรูปภาพ)
‪แคร์รี
‪หวัดดี
‪ไง
‪แคร์รี
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪หวัดดี
‪กี่โมงแล้ว
‪นั่นอะไร
‪ไม่มีอะไร
‪เพิ่งกลับถึงบ้านเหรอ
‪ใช่ ผม... อยู่ที่บาร์ ‪เล่นพูลอยู่สองสามเกมน่ะ
‪ไปนอนกันเถอะ
‪นี่
‪ผมเห็นมือถือคุณอยู่บนพื้น
‪คุณส่งรูปหาผมรึเปล่า
‪เปล่านี่
‪อาจจะส่ง ฉันไม่รู้...
‪ฉันไม่รู้ ฉันมึนหัว
‪คุณเมาเหรอ
‪เปล่า วิล ฉันแค่เหนื่อยมาก
‪เร็วเข้า ไปนอนกันเถอะ
‪ได้...
‪เดี๋ยวผมตามไป
‪นายเป็นใคร
‪การ์เร็ตต์เหรอ
‪นี่ พวก ฉันขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้ช่วย
‪ฉันนึกว่านายล้อเล่น
‪มันมีพิธีกรรม
‪พวกเราเปิดประตู
‪บางอย่างเข้ามาและสิงพวกเรา
‪คุณเรียกมันเข้ามาในบ้านคุณ
‪ตอนนี้มันมองว่าคุณ ‪คือสื่อกลางที่ดีเยี่ยมเพื่อสิ่งที่มากกว่า
‪ตอนนี้มันอยู่ในห้องนอนคุณ...
‪จ้องมองคุณอยู่ขณะที่คุณหลับ
‪มีข่าวจากดูเวนบ้างไหม
‪บอกแล้วว่าพวกเขาจะโทรมา ‪ถ้ามีอะไรคืบหน้า
‪พวกเขาไม่ใส่ใจรึเปล่า
‪พวกเขาใส่ใจนะ แคร์รี
‪เขามีปฏิกิริยายังไงเหรอ ‪ตอนที่คุณเอารูปให้ดู
‪ผมไม่รู้
‪พวกเขาตกใจมาก
‪ฉันกูเกิลหาชื่อนั้น...
‪การ์เร็ตต์
‪ดูว่ามีการอ้างอิงถึงในโนลาด็อตคอม
‪ว่ามีคนหายหรือได้รับบาดเจ็บบ้างไหม ‪แต่ไม่เจออะไรเลย
‪เพราะเราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขารึเปล่า
‪ฉันไม่เข้าใจว่า ‪คุณไม่ตื่นเต้นกับเรื่องพวกนี้ได้ยังไง
‪คุณไม่อยากเอามันไปให้ตำรวจ ‪ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ
‪ให้ตายสิ
‪ช่างแม่ง
‪ภายนอกคนเราดูปกติเหลือเกิน
‪พูดอะไรของคุณน่ะ
‪แต่ภายใน มีแต่...
‪หนอน
‪(แคร์รี)
‪(ขอบเขตและการทำงาน ‪ใน "มนุษย์กลวง" ของ ที.เอส อีเลียต)
‪(โดยแคร์รี ลินช์ ‪อาจารย์ที่ปรึกษา: ดร.สตีฟ คอนราด)
‪(การ์เร็ตต์ถูกฆ่านิวออร์ลีนส์) ‪(ฆ่าการ์เร็ตต์นิวออร์ลีนส์)
‪(สังเวยมนุษย์ - รูปความตาย) ‪(นิวออร์ลีนส์ ศพโดนตัดหัว)
‪(ตำราแดง การแทนที่ของบาดแผล) ‪(พิธีกรรมบาดเจ็บ)
‪(การ์เร็ตต์ การแทนที่ของบาดแผล)
‪(พื้นที่อภิปรายทฤษฎีลี้ลับ) ‪(การ์เร็ตต์99: อุโมงค์ที่ผมเห็นคือประตูรึเปล่า)
‪(ผมกับเพื่อนซื้อหนังสือพวกนี้มาทางออนไลน์ ‪ชื่อว่าการแทนที่ของบาดแผล)
‪(พื้นที่อภิปรายทฤษฎีลี้ลับ)
‪(การ์เร็ตต์99 - ผมเห็นภาพอุโมงค์ ‪ตั้งแต่เริ่มศึกษามัน)
‪(ผมกำลังเห็นประตูจากหนังสือรึเปล่า)
‪(มันกำลังเรียกผมรึเปล่า ‪หรือผมกำลังจะเป็นบ้า)
‪(แอนตัน_ซี - ผู้รู้) ‪(ตอบ: อุโมงค์ที่ผมเห็นคือประตูรึเปล่า)
‪(ห้าวัน สิบชั่งโมงที่แล้ว) ‪(นี่สิของจริง!)
‪(พิธีกรรมไญยนิยมแห่งการสังเวยมนุษย์ ‪ไปที่นี่เพื่อศึกษาเพิ่มเติม)
‪(ขอต้อนรับสู่... ไญยนิยมและพิธีกรรม) ‪(นักวิชาการแนะนำสู่ไญยนิยม)
‪(บทเกริ่นนำสู่ไญยนิยม) ‪(พิธีกรรมไญยนิยมลับ)
‪(การแทนที่ของบาดแผล)
‪(การใช้บาดแผล)
‪(เพื่ออยู่เหนือขอบเขตทางกายภาพ)
‪(เชื่อมต่อกับสิ่งมีชีวิตในระดับที่สูงกว่า)
‪(การแทนที่ของบาดแผล)
‪(ทฤษฎีอ้างอิงในการใช้บาดแผล ‪เพื่ออยู่เหนือขอบเขตทางกายภาพ)
‪(และเชื่อมต่อกับส่ิงมีชีวิตในระดับที่สูงกว่า ‪เพื่ออำนาจและการเห็นแจ้ง)
‪เมื่อนักบุญเดินเข้าไปข้างใน
‪ฉันอยากอยู่ในคนกลุ่มนั้น
‪โอ เมื่อนักบุญเดินเข้าไปข้างใน...
‪- เมื่อนักบุญ... ‪- ให้ตายสิ หุบปากซะ!
‪- เดินเข้าไปข้างใน... ‪- หุบปาก!
‪เมื่อนักบุญเดินเข้าไปข้างใน...
‪ไง วิล
‪เหมือนเดิมไหม
‪โอ เมื่อนักบุญเดินเข้าไปข้างใน...
‪เก้าอี้ตัวนั้นจองแล้ว
‪หุบปากซะ...
‪ผมไม่รู้จะบอกคุณยังไง คุณเจ้าหญิง ‪แต่ตรงนั้นมีคนนั่งแล้ว โอเคนะ
‪มาแล้ว
‪แล้วนี่เอริคเป็นไงบ้าง
‪ถ้าแม่งมีคนถามถึงเอริคอีกแม้แต่คนเดียวนะ ‪สาบานได้เลย...
‪โทษที พวก โดนถามทั้งวันเลยน่ะ
‪มีข่าวเด็กพวกนั้นบ้างไหม
‪แก๊งมือถือน่ะ
‪ไม่ พวก โทษที ไม่มีเลย
‪นายให้ข้อมูลเราไม่มากพอ
‪ถ้าได้เรื่องจะบอกแล้วกัน
‪ไง
‪เจฟฟรีย์
‪อลิเชียล่ะ
‪ไง
‪เหมือนเดิมไหม
‪คราวนี้ขอแค่เบียร์สองขวด
‪ได้
‪เอาอะไรเพิ่ม บอกนะ
‪เฮ้ย บาร์เทนเดอร์
‪ขอเบียร์อีกขวด
‪ฉันเพิ่งให้นายไปขวดนึงนะ
‪ขวดนั้นหมดแล้ว
‪นายโอเครึเปล่า เจฟฟรีย์
‪เฮ้ย ฉันโอเค
‪- เจฟฟรีย์... ‪- แล้วนายเป็นไงวะ ไอ้บาร์เทนเดอร์
‪อย่าทำแบบนั้น
‪วันนี้เมาแต่วันเลยนะ
‪บาร์เทนเดอร์ ทำไมไม่เอาเบียร์ให้ฉันอีกขวด
‪- นายเพิ่งโดนตัดสิทธิ์น่ะ พวก ‪- เอาเบียร์มาให้ฉันอีกขวด
‪อย่าพูดจากับฉันแบบนี้นะ เจฟฟรีย์
‪- เอาเบียร์มาให้ฉันอีกขวด ‪- เธอควรพาเขาไปจากที่นี่
‪เก็บซะนะ ไอ้บาร์เทนเดอร์
‪นายไม่ได้เจ๋งนะ เจฟฟรีย์ ‪เลิกทำตัวเจ๋งได้แล้ว
‪- ใจเย็น วิล ‪- นี่ อลิเชีย แล้วฉันจะโทรหานะ
‪- เจฟฟรีย์ ใจเย็น ‪- เรามีปัญหากันเหรอ
‪- นึกว่าเราเป็นเพื่อนกันซะอีก ‪- เออ เราเป็นเพื่อนกัน
‪มาตรงนี้สิ ฉันจะได้กอดนาย
‪นายมีปัญหาอะไรวะ ไอ้งั่ง
‪- หยุดนะ ‪- นี่ อย่าไปคุยกับเขา คุยกับฉัน
‪ฉันไม่อยากคุยกับนาย
‪เฮ้ย ไอ้หมอนั่นร้องไห้เหรอ
‪เออ มันร้อง เพราะแม่งหน้าตัวเมีย
‪วิล
‪เบียร์อีกขวดเหรอ
‪เปล่า
‪เบอร์เบิ้น เพียวๆ
‪นึกว่านายเส้นเลือดในสมองแตกซะอีก
‪(แคร์รี) ‪(ฉันคิดว่ามีบางอย่างอยู่กับฉัน)
‪- บ้าเอ๊ย! ‪- เช็ดเข้!
‪ระวังบาร์หน่อย
‪สวัสดีค่ะ นี่แคร์รี ‪กรุณาฝากข้อความ แล้วฉันจะโทร...
‪บ้าเอ๊ย
‪พวกมันอยู่ที่นี่
‪แคร์รี
‪เข้
‪มีใครอยู่ในนี้อีกรึเปล่า
‪แคร์รี
‪นี่ แคร์รี
‪แคร์รี คุณโอเคไหม
‪นี่
‪บ้าเอ๊ย
‪บ้าเอ๊ย ให้ตายสิ
‪นี่
‪มีใครอยู่ในในนี้อีกรึเปล่า
‪แคร์รี
‪เชี่ย!
‪(ไม่แสดงเบอร์โทร)
‪นี่ คุณโอเคไหม
‪อย่ามาแตะต้องฉัน
‪(ร้านโรซี่ส์)
‪คุณไม่ต้องทำงานเหรอ
‪ต้อง
‪แล้วกลับบ้านมาทำไม
‪คุณจำเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ไม่ได้เลยใช่ไหม
‪ฉันเปิดเน็ตหาอะไรบางอย่างอยู่ ‪ฉันกำลังหาข้อมูล
‪จากนั้นฉัน...
‪ฉันไม่รู้ คิดไม่ออกเลย
‪คืนนี้มีคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วยรึเปล่า
‪ฉันคิดว่ามีนะ
‪พระเจ้า ฉันคิดว่ามี
‪ใคร
‪ฉันไม่รู้
‪คุณส่งรูปเขามาให้ผม
‪ไม่...
‪ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าส่งรูปนั้นไป
‪- วิล ‪- ไง...
‪ดั๊ก
‪โย่ มันอะไรวะ พวก
‪นายโอเคไหม
‪โอเค
‪ฉันสบายดี
‪คืนพรุ่งนี้ฉันจะเข้าไป
‪ถ้ายังไม่โดนไล่ออกนะ
‪ใจเย็นน่า
‪พวกเราทำงานแทนนายแล้ว
‪ทำเรื่องที่นายต้องทำไปเถอะ
‪ขอบใจ พวก
‪ไม่มีปัญหาเลย
‪ไม่งั้นจะมีเพื่อนไว้ทำไม
‪โอเค
‪ฉันซึ้งมากเลย เพื่อน
‪บาย
‪และเอริค เพื่อนนาย โทรมาที่นี่ด้วยนะ
‪โทษที เมื่อกี้ว่าไงนะ
‪ฉันบอกว่าเอริคโทรมา ถามหานาย
‪ฉันบอกเขาว่านายกลับไปก่อน
‪เขาต้องการอะไร
‪ฉันไม่รู้ พูดประมาณว่าจะให้ของขวัญนาย
‪แต่ฉันเอาเบอร์นายให้เขานะ
‪อาจจะโทรนัดยิ้มก็ได้
‪ฉันไม่ได้ตัดสินนะ พวก ‪แต่ฉันรู้ว่ามันเป็นอย่างนั้น
‪โอเค เข้าใจแล้ว
‪ไง วิล
‪เธอไม่ควรโทรมานะ
‪เธอบอกเขาใช่ไหม
‪ใช่
‪ใช่ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ
‪อาจจะตั้งใจ ฉันไม่รู้ ‪ฉันนึกว่าเราจะเป็นเหมือนเดิมได้
‪ฉันโง่มาก
‪ตอนนี้เขาอยู่ไหม
‪อยู่ เขาอยู่อีกห้อง
‪แน่ใจเหรอว่าเป็นความคิดที่ดี
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪นี่ ตอนนี้ฉันคุยกับเธอไม่ได้ ‪ฉันต้องไปแล้ว โอเคนะ
‪ฝันดี วิล
‪อะไรวะ
‪เราต้องทำอะไรสักอย่างกับมันแล้วจริงๆ
‪ผมว่าเราควรเลิกกัน
‪ผมว่าแบบนี้ไม่ได้เรื่อง
‪โอเค
‪พูดแค่นี้เหรอ
‪"โอเค"
‪ทำไมคุณถึงทำเหมือนเจ็บปวด ‪คุณเป็นคนขอเลิกกับฉันนะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณรับมือ ‪เรื่องทั้งหมดอย่างใจเย็นได้ยังไง
‪คุณน่าจะหาที่พักชั่วคราวได้
‪ระหว่างหาอะพาร์ตเมนต์ใหม่ใช่ไหม
‪เอาเลยเหรอ วันนี้เหรอ
‪คุณคาดหวังอะไรเหรอ เราจะกอดกันเหรอ
‪ไปตายซะ
‪ผมขอโทษ
‪ทั้งหมดเป็นเพราะมือถือนั่น และรูปพวกนั้น
‪มันอันตราย
‪และผมไม่อยากให้คุณเข้าใกล้มัน
‪จริงเหรอ
‪นี่จะทำตัวเป็นฮีโร่แล้วเหรอ
‪ไม่เอาน่า แคร์รี
‪รู้ไหมว่าพูดอะไรออกมา
‪คุณกลัว
‪ฉันก็กลัวเหมือนกัน
‪แต่ฉันจะไม่มีวันทิ้งคุณไว้กับมันเลย
‪ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น
‪ไปตายซะ
‪ฉันไม่เคยโกรธเลย ‪จนตอนนี้แหละ
‪ฉันผิดหวัง
‪ฉันเจ็บ
‪แต่ตอนนี้ฉันโกรธว่ะ
‪ดังนั้นถ้านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการ ‪ก็ได้เลย
‪มันไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ
‪ฉันคิดว่าคุณต้องการอะไรรู้ไหม
‪ไม่มีเลย
‪เพราะไม่มีอะไรให้พอใจเลย
‪คุณคือมนุษย์จำลอง
‪คุณมีแต่ร่างกาย
‪เธอโอเคไหม
‪ไอ้เวรดั๊กพูดอะไรเหรอ
‪เปล่า
‪เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า
‪เปล่า
‪เธอดูแย่มากนะ
‪วันนี้ได้อาบน้ำรึยังเนี่ย
‪ขออีกช็อต
‪ฉันว่าไม่ดีหรอก
‪อีกไม่นานจะเริ่มงานแล้วนะ
‪ผมโตแล้วนะ
‪ฉันต้องเป็นห่วงเธอไหม
‪ไม่ต้อง
‪ไม่ต้องห่วงเลย โรซี่
‪- ฉันขอโทษ ‪- ไอ้ยัดแม่นเอ๊ย!
‪ฉันซื้อเหล้าให้นายได้นะ
‪- นี่! ‪- ฉันไม่อยากกินเหล้านาย
‪ปล่อยนะ พวก
‪เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย
‪กลับบ้านซะ
‪ไปอาบน้ำ
‪ตั้งสติให้ดี
‪แล้วงานผมล่ะ
‪ไม่ต้องห่วง คืนนี้ฉันจะดูแลแทน
‪ผมไม่อยากให้คุณทำ
‪ฉันไม่อยากให้เธอทำ
‪นี่...
‪ไปตายซะ โรซี่
‪ว่าไงนะ
‪ไปตายซะเหรอ
‪เธอสิไปตาย
‪ยังอยากทำงานนี้อยู่ไหม
‪ช่างแม่งงานคุณเหอะ
‪สวัสดีค่ะ นี่อลิเชีย กรุณาฝากข้อความค่ะ
‪อลิเชีย นี่ฉันเอง เรื่องสำคัญ
‪ฉันอยากให้เธอโทรกลับหาฉัน
‪ฉันรู้ว่าเธอจะได้รับข้อความนี้
‪แม่งเอ๊ย!
‪เอริค
‪พระเจ้า
‪เอริค
‪เอริค อยู่ในนี้รึเปล่า พวก
‪เป็นไงบ้าง พวก
‪มีใครบุกเข้ามาในนี้เหรอ
‪นายต้องการอะไร
‪แค่แวะมาดูนายน่ะ
‪ฉันสบายดี
‪ฉันต้องแวะมาอยู่ที่นี่สักสองสามวัน
‪ฉันต้องนอนที่โซฟานาย
‪สักวันสองวันนะ
‪ไม่ได้
‪ฉันหลังชนฝาแล้ว พวก
‪ไม่ได้
‪ฉันจะทำความสะอาดที่นี่สักหน่อย
‪ทุกอย่างจะโอเค
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันบอกว่าไม่ควรโทรมาไง
‪แต่นั่นมันเมื่อคืนที่เธออยู่กับเจฟฟรีย์
‪ตอนนี้เธออยู่ไหน โอเครึเปล่า
‪วิล ฉันพยายามแก้ไขชีวิตฉันอยู่
‪ฉันอยากให้เธอเลิกโทรหาฉัน ‪มันไม่ช่วยอะไร
‪เดี๋ยว
‪ฉันทิ้งแคร์รีแล้ว
‪ฉันเลิกกับหล่อนเมื่อเช้า
‪ว่าไงนะ
‪ฉันเสียใจด้วย วิล
‪ไม่ มันคือข่าวดี ใช่ไหม
‪- ฉันไม่รู้ มันก็แล้วแต่เธอ ‪- เดี๋ยว อลิเชีย...
‪วิล ฉันอยู่กับเจฟฟรีย์
‪ฉันรักเจฟฟรีย์ เธอเข้าใจไหม
‪ไม่
‪ไม่ ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว
‪ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราจะกลับไปที่บาร์อีก
‪อาจไม่ไปสักพักเลย โอเคนะ
‪อย่าโทรกลับมาอีก
‪ถ้าเธอแคร์ฉันจริงๆ ‪เธอต้องไม่โทรกลับมา
‪นายอยู่ในนี้ไม่ได้
‪ได้ยินไหม
‪ฉันไม่อยากให้นายอยู่ที่นี่
‪นายไม่ได้โทรหาฉันเหรอ
‪เปล่า
‪เมื่อวานมีคนใช้เบอร์นี้โทรไปที่บาร์ ‪ถามหาฉัน
‪ถ้าไม่ใช่นาย แล้วแม่งเป็นใครวะ
‪พวกมันให้ฉันโทร
‪ตัวประหลาดพวกนั้น
‪ไอ้พวกเด็กวิทยาลัยเหรอ
‪ใช่ไหม
‪พวกมันบอกให้ฉันเอาของขวัญให้นาย
‪ทีนี้ปล่อยฉันได้แล้ว
‪ฉันจะฆ่านาย
‪ของขวัญอะไร เอริค
‪(เจสัน) ‪(เจอของขวัญรึยัง)
‪(ห่อด้วยเนื้อคน)
‪นายคือห่อเหรอ
‪นายรู้สึกว่ามันเคลื่อนไหวอยู่ในนั้น
‪ใช่ไหม
‪กลับไปซะ
‪คนส่วนใหญ่ไม่รู้จักนาย
‪พวกเขามองไม่เห็นความชั่วร้าย
‪และความอัปลักษณ์ในใจนาย
‪นายต้องตายก่อน
‪ฉันจะไม่ฉีกนายออก ‪ตอนที่นายยังมีชีวิตหรอก
‪จะเกิดอะไรขึ้นนะ ถ้าฉันโทรหามัน
‪(การ์เร็ตต์)
‪ได้โปรด อย่าทำแบบนี้
‪อย่าทำแบบนี้
‪จงเยียวยาฉัน
‪ทำให้ฉันดีดังเดิม
‪(การ์เร็ตต์)
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล